Historia stetoskopów
22 03 2010
Stetoskop jako narzędzie pracy lekarza fachowo nazywane jest fonendoskopem pozwala na osłuchanie chorego w takich rejonach jak klatka piersiowa, okolice serca oraz jamy brzusznej. Stetoskop jest przyrządem diagnostycznym, pochodzącym od greckich słów stethos = wnętrze oraz skopein = oglądać. Stetoskop wynalazł w 1816 roku francuski lekarz René Laënnec, na początku była to słuchawka o postaci lejkowatej rurki z płaskim zakończeniem od strony uszu.
Stetoskop przechodził przemiany jak każde narzędzie na przełomie lat i tak w roku 1843 George P. Cammann z Nowego Jorku wprowadził do użytku powszechnego giętki stetoskop z dwiema słuchawkami, który umożliwiał równoczesne odbieranie zjawisk osłuchowych przez lewe i prawe ucho, co znacznie polepszyło metodę diagnozowania i wykrywania zmian. Stetoskop jako narzędzie pracy lekarza w ciągłym stopniu ulepszano i poprawiano jego wygląd. W 1890 roku została dodana do stetoskopu metalową lirę między słuchawkami co pozwoliło na polepszenie stabilności i wygodę w użytkowaniu.
Natomiast w roku 1963 kardiolog David Littmann, uznany profesor z Harwardzkiej szkoły medycznej, opatentował stetoskop zawierający membranę oraz lejek, między którymi z łatwością można się przełączyć i w takiej postaci stetoskop pozostał do dzisiejszego dnia. Ale stetoskopy maja również inne ciekawe zastosowania, otóż bada się nimi i wykrywa mechanizmy zegarowe na przykład przy bombach lub przy otwieraniu mechanizmów w sejfach i skarbcach.
Opracowano również stetoskopy pozwalające na osłuchiwanie głośnych urządzeń, jak silniki. Stetoskop jako narzędzie pracy lekarza może być nośnikiem zakażeń, podczas badań udowodniono, że ze stetoskopów personelu udało się wyhodować bakterie gronkowca złocistego dlatego powinno się regularnie myć ręce oraz stetoskop.
